Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Bir adamın kafasında derin bir iz vardı. Savaşta kafasına birkaç mühimmat parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Kavga sırasında ağır izler almış sığınmacıların şifa gören Danca merkezinde bir zaman tedavi alıyor. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Çeşitli günlerde elime birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan eve malzemeleri başkalarının ihtiyacı için okulun yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile ortamında uyum güçlüğü.

Görevli uzmanı çaba sonuç vermedi. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini toplantıya tespit etti.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden başladı.

Kış aylarında ben çift kat. Dede, çorapsız gelmişti. Ceketin altına giydiği beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine dek uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi kapalıydı. Eğitimdeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi karanlık gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, kendisini “Hala gözleriyle bilincinde şekilde yatarken gece altını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla destekleriyle Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya vurdu. Zararı olmadı lakin hissi acı duydu, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı avutmak amacıyla elini tutarak kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, birkaç kitap okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessiz sade> gözlemledim. Rahman, renkli küçük kalemlerle bir şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla bitkin, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Beni tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Oğul sonraki zamanlarda çeşitli Suç olaylarına sorumsuzca polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu gençlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın o çocuğu elinden alınmamış olduk.